NIE POTRAFIĘ ROZMAWIAĆ…

Jestem księdzem. To już raczej każdy wie. W związku z profesją, którą się zajmuję mam do czynienia z wieloma różnymi ludźmi. W kościele obserwuję ich zachowania, w konfesjonale słucham ich grzechów, w duszpasterstwie próbuję zmierzyć się z ich problemami, w szkole odpowiedzieć na pytania itd. Mam też okazję ot tak zwyczajnie rozmawiać. Nie jest to zboczenie zawodowe, ale najbardziej lubię rozmawiać o życiu duchowym, o Bogu… Myślę, że to “dobre zboczenie”, które powinno być udziałem każdego wierzącego chrześcijanina. Że tak nie jest to inna sprawa… Kiedy więc rozpoczynamy dyskusję o sprawach duchowych, sprawach związanych z Bogiem bardzo często odnoszę wrażenie, że albo wchodzimy w klimat rozważań “odlecianych” (im bardziej abstrakcyjnie tym lepiej), albo spychamy religię do roli technika, który ma za zadanie upraktycznić nam życie. Ja przyznam się szczerze czasem, gdy zaczynam z kimś rozmawiać i jego “problemach” zupełnie nie rozumiem o co temu człowiekowi chodzi. Czy to jedynie sprawa odmienności każdego z nas? Czy wystarczy odpowiedź, że każdy z nas jest inny i dlatego inaczej postrzega Boga i sprawy wiary…? Wydaje mi się, że nie. Problem leży głębiej moim zdaniem. Jak my o duchowości rozmawiamy? Czyśmy nie zapomnieli, że żadna duchowość nie istniałaby, gdyby nie Stwórca, Zbawiciel i Pocieszyciel? Jednym słowem – czy nie zapomnieliśmy o Bogu osobowym, który stoi za duchowością? To nie jest sprawa tylko technik, modlitw, medytacji, klimatów i rytuałów. Gdy mówimy o Bogu paradoksalnie najczęściej Jego samego pomijamy. Zauważyłem, że niektórzy księża unikają nawet (mam nadzieję, że nieświadomie) mówienia o Jezusie wprost. Używają określeń typu “ten Bóg”, “z tym Bogiem” itd. Jak często właśnie w kazaniach ani razu można nie usłyszeć imienia JEZUS, albo określenia NASZ PAN, MÓJ PAN. Mówimy np. “jadę na rekolekcje nawrócić się” albo “muszę się bardziej uduchowić”, “muszę się naładować” itd. To nie jest czepianie się słów. Bo przecież jest zasada, że lex orandi, lex credendi, tzn. to co mówisz wskazuje na to jak wierzysz. Zwróćmy uwagę na to, że Bóg jest Osobą. Jeśli tak to oczekuje od nas osobowej relacji. To z kolei oznacza, że będziemy się do Niego zwracali używając określeń osobowych i o Nim będziemy rozmawiali w ten sam sposób. W tym tkwiła siła pierwszych chrześcijan. Oni świadczyli wobec siebie i mówili o działaniu Jezusa w ich codziennym życiu. Jezus dla nich żył tu i teraz. Kiedy zacząłem wchodzić w Odnowę w Duchu Świętym na początku denerwowało mnie mówienie na każdym kroku o “moim Jezusie” i mieszanie Go we wszystko. Ale z czasem zauważyłem, że przebywając w towarzystwie tych ludzi sam bardziej zacząłem widzieć Jezusa działającego w moim życiu. To było ich świadectwo. Ono przechodzi z ust do ust, z ust do uszu i dalej. A bez konkretnego Jezusa i Jego konkretnego działania nie ma świadectwa. Ja nawróciłem się dzięki temu. Teraz Jezus w moim sercu dopomina się dalej kontynuacji tego. Brakuje mi w rozmowach chrześcijan samego Jezusa. Zapominamy o Nim, albo nawet wstydzimy się tak zwyczajnie o Nim mówić. Jeszcze ktoś uzna nas za fundamentalistów. Czy zgadzacie się ze mną? Ja nie umiem udzielić komuś odpowiedzi na pytanie “dlaczego mam się spowiadać?” Bo ten człowiek widocznie nie ma jeszcze żadnej relacji osobowej z Jezusem. Gdyby ją miał wtedy sam Jezus podpowiedziałby mu po co i dlaczego. A tak trzeba zacząć od fundamentów a nie od pytania o spowiedź. Tak samo z antykoncepcją, czystością przedmałżeńską i innymi tak zwanymi “drażliwymi” tematami. Nie da się wytłumaczyć tubylcowi zasady działania silnika spalinowego, jeśli on na oczy samochodu nie widział. Najpierw fundamenty. Dlatego czasem nie potrafię rozmawiać…