kameduli

Życie pustelnicze – egoizm…?

Moja fascynacja kamedułami szła w parze z odnowieniem mojej wiary dzięki Odnowie w Duchu Świętym. Obok tego szły też coraz częstsze i intensywniejsze kontakty z ludźmi uzależnionymi, szczególnie z narkomanami. Muszę zaznaczyć, że moje nawrócenie dokonało się dopiero w Zakonie, właśnie dzięki odnowie charyzmatycznej. Ja wtedy po raz pierwszy doświadczyłem realnej obecności Boga w moim życiu. On był przy mnie przez całe wcześniejsze życie, lecz ja tego nie dostrzegałem i nie było we mnie wdzięczności. Ale przecież nie mam zamiaru pisać tutaj o moim nawróceniu. Chcę tylko zwrócić uwagę na fakt, że można być w Zakonie nienawróconym. Ja tak spędziłem cztery lata. Jest bardzo ścisły związek między moim nawróceniem, pracą z narkomanami oraz zainteresowaniem eremityzmem. Odkrywszy raz obecność Jezusa w moim życiu zapragnąłem Go szukać wszędzie. Chciałem Go wszędzie widzieć. Nagle zobaczyłem Go w modlitwie, później w śpiewie, w moich współbraciach, w przełożonych, w codziennych obowiązkach, wreszcie w narkomanach. Nigdy bardziej intensywnie niż wtedy tego nie odczuwałem. Chrystus uchylił przede mną fragment swojej Twarzy i to na krótką chwilę a ja chciałem ją dalej oglądać. Szukałem kierownika duchowego. Byłem u karmelitów a ci skierowali mnie do kamedułów. Kiedy po raz pierwszy wszedłem do eremu na Bielanach moje serce rozpłynęło się w jednej sekundzie. Była zima, śnieg, cisza… Poczułem tam Boga. Nic nie musiałem robić. Nawet nie zacząłem się modlić. Nic. Nagle poczułem Jego obecność. To było totalne doświadczenie, ono ogarnęło mnie całego. Od tamtej pory chodziłem tam prawie na każdą popołudniową przechadzkę. Wreszcie, kiedy zaczęła się zbliżać data moich ślubów wieczystych w Zakonie Kaznodziejskim postanowiłem pojechać tam na rekolekcje własne. Spędzone na Bielanach dziesięć dni pamiętam do dzisiaj. Inaczej wyglądało to wszystko od zewnątrz a inaczej od środka. Wstawanie o 3:00 w nocy, długie i monotonne modlitwy, czas na rozważanie Pisma Świętego, Eucharystia, spacery i kładzenie się spać o 20:00. To wszystko na początku trudne i nużące, po trzech dniach zaprowadziło mnie na wewnętrzny dziedziniec mojego serca. Tam natomiast spotkałem Boga. On już nie uchylił rąbka swojej twarzy, On pokazał mi się cały. Moje serce przepełniała radość, pokój i pewność, jakich nigdy przedtem ani nigdy potem nie odczuwałem w takiej ilości i intensywności. To było mistyczne doświadczenie. Wtedy powiedziałem do siebie: gdzie jest najwłaściwsze dla Ciebie miejsce? Tutaj, w sercu Boga. Najwłaściwsze, bo wszystkie sprawy o które zabiegasz, problemy które chcesz rozwiązać, ludzie którym chcesz pomóc, to wszystko ma tutaj swój początek i wypełnienie. Zawsze chciałem być użyteczny. Tam właśnie, taki się czułem – użyteczny. Pan widocznie chciał, abym doświadczył i zrozumiał, co jest najważniejsze w pracy apostolskiej. To jest więź z Nim. Nic tego nie zastąpi. Widzę to teraz bardzo wyraźnie. Kiedy brak mi modlitwy, która zbliża mnie autentycznie do Jezusa tracą skuteczność wszelkie moje działania. Tylko miłość do Boga, czyli wiara żywa sprawia, że odnajduję sens tego, co robię. Bo po co głosić Dobrą Nowinę? Po co się wysilać i tracić nerwy wobec ludzi, którzy i tak Ewangelii nie chcą? Z wdzięczności. Z tęsknoty, aby znów spotkać Boga, twarzą w twarz. Do jest dla mnie konkret, to nie jest abstrakcja. Dla mnie życie pustelnicze nie jest egoizmem. Jest altruizmem w najczystszej formie. Nie ma życia bardziej „dla innych”. Widzę głęboki  związek pomiędzy kamedułami i narkomanami. Zobaczyłem to wtedy. Narkomania to choroba z samotności i na samotność się umiera. Ludzie czują się niepotrzebni, inni, puści i samotni. Ucieczką stają się narkotyki, które paradoksalnie prowadzą do jeszcze większej pustki i samotności. Samotność, którą odczuwa każdy z nas można bowiem wypełnić tylko Bogiem. On zapełniając moje serce swoją obecnością sprawia, że nigdy nie czuję się samotny, nawet gdyby wszyscy mnie odrzucili. Samotność przeżywana zatem bez Boga, prowadzi do piekła, samotność przeżywana z Bogiem, prosto do nieba samego.