Warszawa da się lubić

WARSZAWA

Od pięciu dni mieszkam w naszym dominikańskim klasztorze w Warszawie, na ulicy Freta 10. Trudno będzie się pewnie przestawić z pracy w małym, prowincjonalnym miasteczku na stolicę z jej wielkopańskim przydechem. Już czuję to trochę w konfesjonale. Z jednej strony więcej ludzi zaangażowanych w Kościół (chociażby kilka, pięknie śpiewających schól) z drugiej zaś więcej pokręconych ludzkich historii; więcej działalności duszpasterskiej i społecznej, oraz więcej psychologizowania… Mam nadzieję, że uda mi się wypośrodkować i pogodzić w swojej pracy te skrajności. Oby! Proszę Was o modlitwę.

cóż to jest prawda…?

Do rozpoczęcia tego wątku skłonił mnie fakt, że zdarza mi się co jakiś czas spotkać ludzi, którzy są przekonani w stu procentach o błędach innych oraz o własnej nieskazitelności. To znaczy… do utwierdzenia się w przekonaniu o słabościach ludzi, którzy mnie otaczają nie potrzeba ani zbyt wielkiej inteligencji, ani przenikliwości. Wystarczy obserwować. Nieco trudniej jest odnaleźć własne wady i choroby. Paradoksalnie do tego drugiego mamy łatwiejszy dostęp a okazuje się, że odkryć to jest o wiele trudniej. Zapewne sam tutaj ideałem nie jestem, lecz zawsze gdy ktoś o coś mnie posądza, nawet wtedy gdy takie zarzuty brzmią absurdalnie, coś ściska mnie w żołądku i zaczynam się zastanawiać – a może jest w tym coś prawdziwego…? Jakoś, mimo regularnego spowiadania się, robienia sobie co wieczór rachunku sumienia, nie czuje się konfortowo, gdy ktoś mnie oskarża. W pierwszej chwili czasem “staję okoniem”, lecz z dystansu zaczynam się zastanawiać. Spotykam jednak ludzi (w różnych miejscach), którzy pomijając już to, że widzą we mnie samo zło, w sobie i w sposobie wyrażania się na mój temat nie dostrzegają nic zasługującego na krytykę. Są jak łza – bez zmarszzki i skazy… Jak to możliwe? Mnie powiem szczerze, w takich sytuacjach odejmuje mowę. Nie wiem, co powiedzieć. Przez chwilę próbuję walczyć, ale za chwilę się poddaję. Czuje tylko ucisk w żołądku. Do czego zdolni są tacy ludzie? Nie wiem, czy mam rację, ale taka postawa moim zdaniem jest przejawem sekciarstwa w czystej postaci.
Zastanawiając się nad odwiecznym problemem prawdy w naszym życiu, zadaję sobie pytanie o jej źródło. Czy można ją znaleźć w sobie? Czy istnieje coś takiego, jak “moja osobista prawda”? Czy zaglądając w swoje serce, można tam właśnie odnaleźć kryteria dotarcia do prawdy? Mam tu na myśli prawdę na swój temat, na temat swojego dojrzewania bądź błądzenia. Komu w tej kwestii zaufać?

Co Wy sądzicie na ten temat?

Dzień Pański

Dzisiaj niedziela. Jak ją spędzamy?
Przyszła mi do głowy ta myśl, kiedy pierwszy raz od wielu miesięcy musiałem się skonfrontować z wolnym, niedzielnym popołudniem. Od trzech lat w Tarnobrzegu odprawiam Mszę Świętą o godzinie 19:30. Kończyłem ją około 20:15 a później miałem jeszcze spotkania ze studentami. Dzisiaj o 14:00 miałem ślub i na tym koniec moich obowiązków. Wróciłem do swojej celi, usiadłem i zastanowiłem się – co ja mam teraz robić? Jest niedziela, więc nie będę pracował, nie będę się uczył. Pada deszcz, więc nie pójdę na spacer. Co robić? I nagle naszła mnie myśl – módl się! Hmmm… Ale jak długo można się modlić…? Wtedy chyba po raz kolejny w życiu zadałem sobie pytanie o moją osobistą więź z Bogiem. Czy przypadkiem nie sprowadziłem jej w ostatnim czasie do oficjalnych, kościelnych modlitw…? No fakt, że zawsze staram się te “modlitwy” odprawiać jak najuczciwiej i jak najbardziej duchowo. Jednak ta bezradność w obliczu wolnego czasu nieco mnie zastanowiła.
A co Wy robicie w niedzielę? Ile czasu tego dnia spędzacie na modlitwie, na czytaniu Pisma Świętego, na rozmowach o Jezusie? Mam nadzieję, że są chrześcijanie, którzy świętują niedzielę autentycznie, jako święto zmartwychwstania. Przecież właśnie dzięki Panu naszemu możemy tego dnia odpoczywać. Ale jak to robić twórczo? Narazie zostawiam to pytanie bez odpowiedzi, mając nadzieję, że włączycie się do dyskusji przez dopisywanie własnych komentarzy. Zatem czekam… c.d.n…

wybory do parlamentu europejskiego

Trochę trwało, zanim napisałem ten komentarz, ale może to i dobrze bo w tym czasie inni mogli coś napisać. Wszystko co jest niżej stanowi komentarz do zamieszczonego felietonu Pani profesor Środy. Zatem:

PO PIERWSZE – NIE STAWIAJMY NA EUROPĘ, POSTAWMY NA ZBAWIENIE!
Jako wyznawca Jezusa Chrystusa muszę z całą mocą stwierdzić, że żadna ludzka instytucja nie jest i nie będzie zapowiadanym przez Mesjasza Królestwem Bożym. Ono bowiem jest w sercach naszych. I dlatego najpierw o to Królestwo walcząc można zbudować dobrą (ale nie wolną od błędów i wypaczeń, bo ludzką) instytucję, czy to partyjną, czy to państwową, albo jeszcze międzynarodową. Nie oznacza to zaniedbania obywatelskich obowiązków, lecz właściwe ustawienie hierarchii wartości i priorytetów (oddaj Bogu, co boskie a cezarowi, co cesarskie…)

PO DRUGIE – BY UZYSKAĆ ZBAWIENIE NIE WYSTARCZY CIERPLIWIE ZNOSIĆ BIEDĘ
Czasem biedę znosić trzeba – wtedy gdy nie mamy na nią wpływu. Ale chrześcijanin to nie naiwniak, który pozwala by inni deptali jego godność. Są jednak momenty, w których trzeba zamilknąć, bo krzyk i zdzieranie gardła nie przynoszą efektu. Nie można w nieskończoność rzucać pereł przed wieprze… O godność jednak walczy się inaczej niż przy użyciu karty do głosowania.

PO TRZECIE – FREKWENCJA NA PIELGRZYMKACH I SANKTUARIACH NIE PRZEKŁADA SIĘ NA DOBRĄ LOKATĘ W RAJU
To oczywiste, że moje „pobożnościowe zaangażowanie” wcale nie musi być przejawem tego, co noszę w sercu. A przecież od tego, jakie są motywy mojego działania zależy, jaka czeka mnie przyszłość. Chcę też podkreślić, że w niebie nie ma gorszych i lepszych miejsc. Wszyscy mamy przebywać z Bogiem a to jest pełnia szczęścia, której nie da się opisać żadnymi miarami. Ważne też aby ci, którzy mają dobre serca i chodzą na pielgrzymki nie zapomnieli o tym, że nie chodzenie razem z nimi nikogo nie skazuje na potępienie.

PO CZWARTE – JAKA WIARA, TAKA FREKWENCJA…
Chrześcijanin to powinien być człowiek odpowiedzialny. Jeśli widzę, że swoim zaangażowaniem wyborczym mogę mieć chociaż minimalny wpływ na losy Europy nie oglądam się na innych tylko idę do urn. Wiem, że Bóg działa w świecie przez ludzi. Tylko w nadzwyczajnych okolicznościach ingeruje w sposób nadprzyrodzony. Nie mogę więc czekać na cud bo może się okazać, że tylko wystawiam Boga na próbę. Proszę, aby Bóg działał i zmieniał, np. UE, ale też robię wszystko co w mojej mocy by pokazać Bogu i ludziom, że mi na tym zależy.

dobrobyt czy zbawienie…?

Już pewnie czujecie, że pytanie nie jest zbyt trafnie sformułowane. Już Explicite jest w nim zawarty błąd logiczny. Od dłuższego czasu korci mnie, żeby skomentować sytuację polityczną, w której aktualnie się znajdujemy. Gdzieś jednak na tym forum napisałem, że proszę by nie poruszano takich zagadnień. Czyżbym miał teraz złamać ową zasadę…? Poza tym ilekroć zobaczę gdzieś artykulik Pani profesor Magdaleny Środy tylekroć cisną mi się na myśl słowa, których wypowiedzenie mogłoby zostać uznane za conajmniej niestosowne. Postanowiłem zatem wybrnąć z tej niekonfortowej dla mnie sytuacji i upiec dwie pieczenie na jednym ogniu unikając jednakże słów niecenzuralnych oraz wątków politycznych. Jak to zrobić? Ha! Dzisiaj sprowokował mnie do tego przeczytany na wirtualnej Polsce, kolejny “skarb” produkcji Pani Środy. Najpierw zatem artykulik a później komentarz.

ODPUŚĆMY SOBIE EUROPĘ, STAWIAJMY NA ZBAWIENIE
“Trudno powiedzieć, czy nam Polakom bardziej zależy na doczesnym dobrobycie czy na wiecznym zbawieniu? Wydawać by się mogło, że na tym pierwszym, bo ciągle się czegoś domagamy, ciągle narzekamy na biedę, zarobki, wykluczenie, brak troski; w wielu sprawach strajkujemy, ale jak przyjdzie co do czego to pasujemy i idziemy się modlić, by uzyskać zbawienie. W ostatnią niedzielę Polacy tłumnie zgromadzili się na mszach, masowo ruszyli na pielgrzymki, a politycy z zapałem godnym świętych odwiedzali sanktuaria, gdy tymczasem frekwencja w prawyborach do parlamentu europejskiego wyniosła niespełna 3%.
Może więc lepiej odpuścić sobie tę Europę i konsekwentnie postawić na zbawienie? Wszak po to by je uzyskać, wystarczy pokornie znosić biedę, niesprawiedliwość, dyskryminację, złe traktowanie, niskie zarobki, bo to właśnie zostanie nagrodzone. Tak mówią nam błogosławieństwa. I jeszcze: „Nie gromadźcie sobie skarbów na ziemi, gdzie mól i rdza niszczą i gdzie złodzieje włamują się i kradną. Gromadźcie sobie skarby w niebie..” (Mt.6.19). Może powinniśmy wycofać się z Unii Europejskiej i stworzyć jedyny kraj na Ziemi, który stawia na życie wieczne, a nie doczesne?
Nie wiem czy frekwencja w Kościołach i na pielgrzymkach przekłada się jakoś na gwarancję uzyskania dobrej lokaty w raju, ale z pewnością frekwencja w wyborach do Parlamentu Europejskiego tworzy wizytówkę naszej (nie)obecności w Europie. Jaką siłę mogą mieć w niej nasi przedstawiciele skoro stoi za nimi mniej niż 10% obywateli? Jakie roszczenia dotyczące dobrobytu Polaków mogą wysuwać posłowie, gdy Polacy nie potrafią przełożyć swych żądań na aktywność polityczną? Przecież nawet gdybyśmy wszyscy chcieli, by cała Unia Europejska stała się katolicka, bogobojna, rodzinocentryczna i zwrócona w kierunku spraw ostatecznych, musielibyśmy wysłać tam przedstawicieli, którzy staliby się rzecznikami owych pragnień. Ale nawet tego nie jesteśmy w stanie zrobić. Bo nie tylko nie głosujemy na tych, którzy pretendują do objęcia roli wspomnianych rzeczników, ale nie głosujemy w ogóle i do głosowania odwracamy się plecami.
Swego czasu Solidarność głosiła hasło „nie ma wolności bez solidarności”, dziś trzeba sobie powiedzieć „nie ma dobrobytu bez uczestnictwa”, bez politycznej partycypacji. Głos Polski w Europie będzie rachityczny i słaby, tak jak rachityczna jest nasza aktywność wyborcza. I nie powinniśmy mieć pretensji, że nasze interesy są źle reprezentowane, skoro mało kto na kształt tej reprezentacji wpływa. Św. Paweł mówił „oddajcie Bogu co boskie, a cesarzowi co cesarskie”. Polska religijność nie poniesie żadnych szkód, gdy zwiększy się aktywność obywatelska i polityczna. Ale bez tej aktywności chora będzie nie tylko religijność, ale przede wszystkim sama Polska.” - źródło: http://wiadomosci.wp.pl/kat,1342,title,Odpuscmy-sobie-Europe-stawiajmy-na-zbawienie,wid,11178472,felieton.html

I co Wy na to? Żeby wzbudzić ferment w Waszych oraz mojej głowie, dam czas. Jak wrócę ze szkoły dopiszę komentarz. Ciao!