info z Rzymu

Dostałem dzisiaj kolejnego maila od Księdza Biskupa Eduardo Kussala z Sudanu, o którym pisałem we wcześniejszych postach. Wszystkim modlącym się za Sudan, za niego osobiście bardzo dziękuje. Skończył się już Synod dla biskupów Afryki, ale Ksiądz Biskup jest jeszcze w Rzymie ponieważ się rozchorował. Nic to może poważnego, ale czeka na pozwolenie lekarza by mógł wrócić do swojej diecezji. Pozdrawiam od niego wszystkich, którzy dobrze myślą o Sudanie. Ważne jest też to, że Ksiądz Biskup zabiega o przyjazd do Sudanu dominikanów z Polski. Ja staram się trzymać rękę na pulsie w tej sprawie. Polecam sprawę modlitwie.

Spotkanie z Biskupem Albanii

30 października (piątek) odbyło się spotkanie z biskupem pomocniczym Tirany (stolica Albanii), którym jest dominikanin – o. George Anthony Frendo. Ojciec Biskup nie jest albańczykiem lecz maltańczykiem. Urodził się na Malcie, tam wstąpił do Zakonu, przez jedną kadencję pełnił urząd prowincjała dominikanów maltańskich a w roku 1996 wyjechał na misje do Albanii. W 2006 roku, papież Benedykt XVI mianował go biskupem pomocniczym w Tiranie. Trzy dni temu o. George przyjechał do Polski na zaproszenie ambasady polskiej w Albanii i sekretariatu misyjnego księży pallotynów. Ponieważ nasz dominikański sekretariat znajomi się nieco z pallotyńskim dlatego dogadaliśmy się w sprawie zorganizowania spotkania z Biskupem w naszym klasztorze, na Służewie. Ksiądz Biskup odprawił najpierw Mszę Świętą, na której wygłosił krótkie słowo a później przenieśliśmy się do auli Ojca Jacka Woronieckiego na film i spotkanie. Film nakręcony przez fundację “Kościół w potrzebie” opowiadał o sytuacji Kościoła katolickiego w Albanii, w czasach komunizmu i po upadku reżimu. Podczas spotkania dowiedzieliśmy się wielu rzeczy o aktualnej sytuacji tamtejszych chrześcijan, którzy stanowią 15% ludności. Pytania i odpowiedzi były tak szczegółowe, że o. Piotr Krysztofiak kończąc spotkanie powiedział, że teraz każdy spokojnie może pojechać na misje do Albanii. Oczywiście Ksiądz Biskup w pełni przychylił się do owej propozycji i zaprosił ojców do swojej diecezji.

praca w Warszawie

No dobra… Pytają mnie niektórzy, co ja robię w tej Warszawce? Zatem odpowiadam.
Po pierwsze jestem dyrektorem sekretariatu misyjnego polskiej prowincji dominikanów. Jestem nim praktycznie, bo tytuł dyrektora oficjalnie przysługuje ojcu Mirosławowi Sanderowi, który pełnił tę funkcję przez ostatnie dwa lata. Prowincjał nie chciał wprowadzać zmian przed zbliżającą się kapitułą prowincjalną. Ojciec Mirek zajmuje się teraz głównie pisaniem doktoratu z prawa i dlatego ja przejąłem jego obowiązki. Co należy do obowiązków dyrektora do spraw misji? Po pierwsze gromadzenie, na różne sposoby środków pieniężnych potrzebnych do misyjnej pracy naszych braci za granicą. Rozdysponowywanie owych środków zgodnie z potrzebami konkretnych ośrodków, czyli tzw. obsługa konta. Dalej propagowanie (szeroko pojęte) tematyki misyjnej wśród dominikanów, szczególnie w trakcie formacji oraz wśród świeckich gromadzących się przy naszych klasztorach. Utrzymywanie kontaktów z braćmi przebywającymi na placówkach misyjnych.
Po drugie pełnię funkcję prefekta szkoły podstawowej i gimnazjum prowadzonego w Warszawie przez siostry Imienia Jezus. Polega to na: organizowaniu spotkań przygotowujących dzieci i rodziców do pierwszej komunii; spotkań dla ministrantów służących w szkolnej kaplicy podczas różnych uroczystości; odprawianiu raz w miesiącu Mszy Świętej dla szkoły podstawowej i gimnazjum; spowiadaniu w pierwszy piątek miesiąca i dwugodzinnym dyżurze raz w tygodniu dla nauczycieli i rodziców, którzy chcą porozmawiać, zasięgnąć rady
bądź wyspowiadać się. Szkoła jest mała, ale dzięki temu łatwiej dotrzeć do dzieci. Tak myślę…
Po trzecie wreszcie pomagam we wspólnocie charyzmatycznej „Adonai” w przygotowywaniu śpiewów podczas ich cotygodniowej Eucharystii i spotkania uwielbieniowego.
I oczywiście zwykła praca w klasztorze. Odprawiam Msze Święte, spowiadam, prowadzę nabożeństwa różańcowe, błogosławię małżeństwa, dbam o porządek w klasztornej kaplicy i jestem infirmarzem tzn. troszczę się o zdrowie braci w klasztorze (kupuję im leki, jeśli są obłożnie chorzy to przynoszę im posiłki itd…).
Nie wspomniałem o kursie prawa jazdy i nauce języka francuskiego.
To tyle. Nie jest tego może wiele, ale skutecznie zapełnia mi czas.

garść informacji

Kochani, wiem że niektórzy z Was, z utęsknieniem czekają na nowe wpisy na moim blogu. Wybaczcie, że to tak długo trwa. Niestety mam aktualnie duuużo pracy a na dodatek jestem przeziębiony (bez skojarzeń…). Zamieszczam więc tylko kilka najważniejszych spraw. Po pierwsze: akcja kwestowa w Krakowie się powiodła. Zebraliśmy około 22 tysięcy złotych – ofirodawcom wielkie dzięki. Mieliśmy też spotkanie na temat misji z braćmi studentami, które moi zdaniem również wyszło świetnie. Wczoraj byłem w Świdniku z tarnobrzeską Wspólnotą Krwi Chrystusa by świętować odpust św. Kaspra i odwiedzić obraz Matki Bożej, który peregrynuje po tym mieście. Dzisiaj załatwiam ubezpieczenia dla Braci z Nowego Yorku, organizuję spotkanie na Służewie z biskupem Albanii i spotykam się z Siostrą Dyrektor szkoły, w której mam niebawem pracować. Ha! Potrzeba mi siły, zdrowia i uśmiechu by wszystko pomyślnie załatwić. Pozdrawiam Was wszystkich zatem, proszę o modlitwę i chwilę wytrwałości w czekaniu na kolejnego posta blogowego. Pa!

misje w Krakowie

Upieram się (mimo sprzeciwu komentatorów) przy nazywaniu obecności polskich dominikanów na wschodzie misjami. Od wielu już lat pomagamy naszym Braciom z Ukrainy i Rosji odbudować Kościół, który został mocno zniszczony w latach wojującego komunizmu. Istnieje na tamtym terenie tzw. Wikariat Generalny Rosji i Ukrainy p.w. św. Michała Archanioła. Co pewien czas organizujemy kwesty na rzecz ośrodków prowadzonych przez dominikanów w byłym ZSSR. Więcej informacji o tych miejscach i prowdzonej tam pracy duszpasterskiej znajdziecie na stronie misyjnej naszej prowincji www.misje.dominikanie.pl – zapraszam tam serdecznie.
W Niedzielę Misyjną organizujemy w Krakowie przy wsparciu braci studentów kwestę na ten cel. Zapraszamy zatem przez cały dzień na ul. Stolarską, do bazyliki Świętej Trójcy w Krakowie. Do zobaczenia!

NIEDZIELA MISYJNA

18 października rozpoczyna się tydzień poświęcony modlitwie za misje, promowania tematyki misyjnej i zbierania pieniędzy na ten cel. Zasadniczo cały miesiąc można te tematy poruszać. Ja z racji pełnienia odpowiedzialnych funkcji w naszym sekretariacie misyjnym organizuję kilka takich zbiórek. Z racji naszej aktualnej nieobecności w Afryce, czy na innych kontynentach, pozostaje nam wschodnia sfera odpowiedzialności, tzn. Białoruś, Ukraina i Rosja. Aby o naszych misjach w tamtym rejonie świata więcej się dowiedzieć zapraszam na stronę
www.misje.dominikanie.pl
Poza tym puszczam w świat propozycję. Jeśli macie przychylnych proboszczów porozmawiajcie z nimi o zorganizowaniu akcji misyjnej w październiku bądź w listopadzie. My chętnie przyjedziemy. Zorganizujemy wystawę, projekcje filmów o misjach i spotkanie z misjonarzem. Może się uda. Zapraszam do współpracy. Może poza tym chcielibyście dowiedzieć się czegoś w tej tematyce, albo o czymś podyskutować. Znów coś zamilknęliście. Wszystkiego, co najlepsze – Szczęść Boże!

Armia Oporu Pana

To za przyczyną Armi Oporu Pana (Lord’s Resistance Army) w Sudanie są prześladowani chrześcijanie. Warto dowiedzieć się czegoś o tej “organizacji”. Całą historię LRA znajdziecie na stronie:

http://www.psz.pl/tekst-2597/Maciej-Konarski-LRA-armia-szalonego-proroka

na zdjęciu jej aktualny przywódca – Joseph Kony, za którego swoją drogą też trzeba się modlić.

Co do mnie mówi Sudan?

Wybaczcie, ale cały czas myślę o całej tej sytuacji związanej z Sudanem. Jeszcze przez jakiś czas będziecie musieli znosić moje przemyślenia w tej sprawie. Wczoraj na spotkaniu księdza biskupa Eduardo ze wspólnotą charyzmatyczną wypowiedział kilka myśli, które zapadły mi nie tylko w głowie, ale też w sercu. Dzisiaj na Mszy Świętej, którą odprawiałem o 12:00 kazanie do Ewangelii z dnia zbudowałem właśnie na podstawie spostrzeżeń biskupa Eduardo. Ksiądz Biskup kilka dni przed przyjazdem do Polski był w Brukseli, gdzie spotkał się z przedstawicielami różnych organizacji europejskich i charytatywnych, pozarządowych. Kiedy przedstawił im problem Sudanu, oni lekko traktując sprawę odpowiedzieli: „tak, wiemy co się tam dzieje. Porozmawiamy na ten temat i jakoś pomożemy. Najwcześniej za pół roku.” I na tym koniec. Podczas tego wspomnianego wyżej spotkania ktoś mi powiedział, żebym obejrzał sobie panoramę bo tam będzie krótki materiał o Sudanie i wizycie Księdza Biskupa w Polsce. Nadmienię tylko, że na spotkaniu z Biskupem w episkopacie Polski było około trzydziestu dziennikarzy z różnych stacji radiowych i telewizyjnych. Okazało się, że ani w panoramie, ani w jakimś innym programie informacyjnym nie było nawet wzmianki na ten temat. O co chodzi? Milczenie. Dlaczego? I dzisiejsza Ewangelia w zestawieniu z tym faktem „wysławiam Cię Ojcze, Panie nieba i ziemi, że zakryłeś te rzeczy przed mądrymi i roztropnymi a objawiłeś je prostaczkom (…) gdyż takie było Twoje upodobanie.” Jak to rozumieć? Czy nie obrośliśmy w wiedzę, w nasze przekonania na temat natury świata i człowieka tak bardzo, że nie zauważamy już rzeczy najważniejszych? Czy nasza „mądrość” nie zaczyna zabijać człowieczeństwa? Czym dla nas jest miłość, życzliwość, troska…? Sprowadzamy wszystko do biologii, do chemii, do technik… Zapominamy o tym, że miłość to relacja. Odkrywamy naturę wszechświata (zdaniem naukowców), wiemy gdzie zaczęło się życie, z czego pochodzi człowiek itd. Wiemy tak wiele… lecz nie wiemy tego co najważniejsze. Ludzie umierają obok nas a my ślepi, głusi… Dlaczego tak musi być? Czy chrześcijanie też pożarci już przez ten świat. Sudan mówi do mnie: „Obudź się! Otwórz oczy! Nie śpij!” A do Was? Co do Was mówi Sudan?

Sudan c.d.

Jeszcze tylko dwa zdjęcia z piątkowego spotkania Wspólnoty “Adonai” z Księdzem Biskupem Eduardo Kussala z Sudanu.

Uczestnikom dzięki wielkie za ofiarność! Uzbieraliśmy dwa tysiące złotych. Bóg zapłać!

Sudan c.d.

Zamieszczam film o Sudanie w języku angielskim. Na stronie ojców białych można posłuchać też audycji radiowej na ten temat
www.ojcowiebiali.org
ZAPRASZAM