Powiedzieć “pracowałem” to za dużo, “miałem kontakty” to za mało. Chodzi o ludzi uzależnionych od narkotyków. Na piątym roku studiów w Krakowie spotkałem Lidiusza na dworcu Warszawa Centralna. Od tego spotkania rozpoczęło się moje poznawanie środowiska narkomanów. Było to ciekawe ale i bardzo trudne doświdczenie. Chociaż muszę przyznać, że Pan Bóg wiedział co robi stawiając tych ludzi na mojej drodze. Próba pomagania im zaowocowała przede wszystkim rozpoczęciem procesu mojego uzdrowienia. Jest to temat bardzo trudny. Podjąłem go tutaj ponieważ cztery dni temu przyjechał do mnie Lidiusz. Odświeżyły się w mojej głowie różne przemyślenia z czasu, kiedy go poznałem. Ile może być w człowieku nieporządku, bezcelowości, chaosu… Niesamowite. Zastanawiam się właśnie nad tym, jak kochający Bóg może pozwolić na coś takiego. Nie pojmuję tego. Może ktoś z Was mi to wyjaśni.
Podczas spowiedzi dzisiejszej przyszła 16 letnia dziewczyna, która mnie pytała dlaczego picie alkoholu o palenie trawy jest złe. Jak z piciem alkoholu miałem problem (bo co w nim złego…? poza tym, że po 18 roku
życia) tak z trawką nie miałem wątpliwości. Spotkałem narkomanów, którzy zaczynali od trawki. Narkotyki to

bardzo niebezpieczna sprawa. Niektórzy twierdzą, że pochodzą wprost z głowy szatana. To prawda. Skutki picia alkoholu są u wszystkich takie same. Natomiast narkotyki działają u każdego inaczej, jakby były inteligentne i przyczepiały się do tego, co nasłabsze. Poza tym jak w alkoholu najgorsze uzależnienie kończy się tym, że mała dawka już wystarczy by się uchlać (powąchanie korka) a umiera się na marskość wątroby. Narkotyki zabijają bezpośrednio. Trzeba brać coraz więcej i więcej. Wreszcie bierze się za dużo i… koniec. Zaczynanie zatem od jednego skręta i wypalanie go regularnie może spowodować, że po jakimś czasie organizm się przyzwyczaja i trzeba więcej, później mocniejszy narkotyk i też coraz więcej. Kiedy się traci kontrolę? Niektórzy czynni narkomani mówią, że ćpają na sportowo – krótkimi dystansami, ale jest to okłamywanie samych siebie. I wreszcie – narkotyki naprawdę degradują człowieka moralnie. To straszne. Napatrzyłem się na to w nadmiarze i nikt mnie nie przekona. Nie ma podziału na miękkie i twarde. To pic na wodę rozpowszechniany przez tych, którym w jakiś sposób zależy na produkcji i sprzedarzy.
Proponujcie nauczycielom w szkole żeby zamiast wyjazdu z dziećmi do teatru albo kina pojechali do jakiegoś ośrodka Monaru albo innej organizacji walczącej z uzależnieniami, np. Cenacolo. To będzie szok większy niż odwiedziny w Oświęcimiu. I nawet bardziej potrzebny chyba…

Ps.: Na mojego bloga zagląda czasem Ewa – żona Lidiusza. Mam nadzieję Ewo, że nie obrażasz się na mnie, że piszę o Tobie. Może ten wątek zachęci Cię do wpisania pierwszego komentarza. Pozdrawiam.

Krzysztofie,
proszę Cię nie opuszczaj mojego bloga. Proszę!
Obiecuję, że zamieszczę jeszcze jakieś kontrowersyjne posty.
Nie obrażaj się na mnie, na Antyfeminista.
Proszę zostań!

W każdą środę mam tzw. dyżur kapelański w szkole, w której aktualnie pracuję. Już gdzieś, we wcześniejszych postach pisałem na czym polega moja praca. Dzisiaj wybrałem się trochę wcześniej do szkoły ponieważ ze względu na ładną pogodę nadarzyła się dogodna sytuacja żeby zrobić kilka zdjęć mojego, nowego miejsca pracy. Zamieszczam zatem poniżej kilka zdjęć, które dzisiaj własnoręcznie wykonałem. Zespół Szkół (podstawówka i gimnazjum) Sióstr Imienia Jezus w Warszawie.

widok całości od ulicy Marymonckiej

główny budynek szkoły

jeszcze raz główny budynek, tym razem od tyłu

klasztor Sióstr Imienia Jezus, tuż obok szkoły. Na końcu szkolna kaplica

fragment nowo wybudowanej sali gimnastycznej przy szkole

ostatnie zdjęcie z auli wewnątrz nowego budynku szkoły

Wczoraj na naszego bloga oczekop.wordpress.pl zajrzało ponad 300 osób. To jak narazie rekord. Szkoda, że nie przekłada się to na komentarze. Największą popularnością cieszył się temat o rekolekcjach dla mężczyzn (ponad 50 “zajść” ). I znów nie przekłada się to na zapisy. Odwagi ludzie! Ten blog to nie miejsce “skała”, to miejsce “droga”. Podobnie ma być z tymi rekolekcjami. Czy ja wiem, co zrobić aby być prawdziwym mężczyznom? Raczej nie. Spróbujemy się wzajemnie popytać. Już samo zadawanie pytań uczy. Uczmy się wspólnie. Jak mówił któryś z bohaterów filmu “Alternatywy 4″ – w kupie cieplej…

Mam pewien pomysł. Przyszedł mi on do głowy po rozmowie z furtianem naszego klasztoru, panem Januszem. Pomysł został pogłębiony po przeczytaniu artykułu w pewnym czasopiśmie na temat “liderowania”. Otóż zauważam, że bardzo niewielu mężczyzn włącza się aktywnie w życie Kościoła. Chyba Wy też to widzicie. Kobiety są przeważającą częścią wszystkich wspólnot kościelnych. Pytanie dlaczego? Wydaje mi się, że do mężczyzn jest o wiele trudniej dotrzeć i dosyć szybko się zniechęcają. Księża zatem unikają trwałych kontaktów z facetami. Wow! Ale to zabrzmiało… Chodziło mi o formację stałą dla mężczyzn. Ogólnie rzecz biorąc z formacją, w Kościele jest problem. Jednak myślę, że nie powiedzieliśmy w tej dziedzinie ostatniego słowa. Uważam, że jak najbardziej kobiety są piękną i ważną częścią Kościoła, ale nigdy nie zastąpią facetów. I dlatego też proponuję

Rekolekcje, które nie będą tylko “pobożną paplaniną”, ale wskażą na konkrety. Rekolekcje podczas, których spróbujemy powalczyć o naszą męskość. Rekolekcje oparte na Słowie Bożym i życiowym doświadczeniu. Rekolekcje o tym, jak stać się porawdziwym mężczyzną, nie tylko dla siebie i dla kobiet, ale szczególnie dla Pana Boga.
Czas nagli. Myślę, że możnaby zrobić takie rekolekcje jeszcze w tym roku, przed Świętami Bożego Narodzenia. Miejsce? Może być Ożarów Mazowiecki, bądź Rawa Mazowiecka. Co Wy na to? Roześlijcie wici na ten temat. Wiem, że kilku facetów czyta mojego bloga więc propozycja jest też dla nich. Daję czas do końca listopada abyście się namyśleli w tej sprawie. Jeśli ktoś chciałby wziąć udział w takich rekolekcjach niech wpisze się w komentarzach, albo napisze na mój adres: norbertoczkowskiop@wp.pl

Jeszcze nowa myśl. Możnaby zrobić te rekolekcje w Wysokiej koło Jordanowa. Mam tam znajomego, który jest właścicielem renesansowego dworu murowanego. Jest bardzo gościnny i napewno nas przyjmie. Jest miejsc dla około 20 osób. Byłoby super gdyż klimat dworu jest wspaniały, gotowalibyśmy sobie sami, co jest dodatkową częścią rekolekcyjnych atrakcji; ogrzewa się tam drewnem w piecach więc rąbanie drewna itd.; wokoło piękny “zwierzyniec” na męskie spacery a niedaleko góry, po których można jak najbardziej łazić. Co Wy na to? Zajrzyjcie na stronę dworu, znajdziecie zdjęcia i wszystko o tym miejscu.

http://www.lutnia.pl/index.htm

Jeszcze koszt – w granicach min. 200 do max. 300 zł (5 dni, nocleg i wyżywienie)

Polecam bardzo gorąco nowość w Wydawnictwie Misjonarzy Krwi Chrystusa „Pomoc”. Jest to doskonała lektura przygotowana przez Misjonarzy Krwi Chrystusa – zawiera wyznaczone przez liturgię Kościoła fragmenty Ewangelii i rozważania do nich na każdy dzień 2010 roku. Może ona służyć jako pomoc w codziennej, osobistej modlitwie Słowem Bożym. Może też być pięknym prezentem, zachęcającym kogoś innego do podjęcia pogłębionej modlitwy w obecności Pana.
Nie jest to zamknięty zbiór gotowych odpowiedzi, ale jedynie próba codziennych zamyśleń nad Słowami Boga. Są to słowa natchnione, w których zawarte jest przesłanie, osobiście dla każdego z nas. Książka ta ma pomagać w życiu Ewangelią dzień po dniu. Sprawdź i kup na stronie wydawnictwa:
http://wydawnictwo.cpps.pl/produkt/pokaz/201/zyc-ewangelia—codzienna-ewangelia-z-rozwazaniami-2010.html